Thailand

Het is al weer een maand geleden dat ik Thailand binnen kwam, en nu ik in de laatste dagen van mijn trip zit is er geen beter moment om over Thailand te schrijven. Voordat ik jullie face to face over alles kan vertellen.

Begin van de maand kwam ik Thailand binnen en het viel gelijk op dat een stuk meer georganiseerd is. Om van A naar B te komen krijg je een bepaalde stikkertje opgeplakt en bij elke transfer gaat hoor je bijvoorbeeld: " All Yellow Triangles Come with me" en krijg je eventueel een nieuw stickertje. Dit systeem, zo later bleek, wordt in heel Thailand gebruikt.

Na een dagje reizen, een overnachting vlakbij de plaats waar ik wou zijn arriveerde ik dan; Lonely Beach, Koh Chang (eiland). De enige echte backpackers plaats op het eiland, heeft de resorts boom grotendeels langs zich laten gaan. Heerlijk de sfeer, geen gedoe geen gezeur, lage prijzen. Wil je luxe, ga maar ergens anders heen. Hier heb ik enkele dagen gespendeerd, scootertje gehuurd om wat meer van het eiland te zien, wat gechilled op het strand. En gefeest in een van de houten bars, elke dag een andere vooraf gegaan door een gratis BBQ. Vraag me niet hoe het uit kan, maar kennelijk werkt het. Grappig dat iedereen in de loop van de avond mee genomen wordt (door het bar / cafe personeel) naar bar waar dat avond het feest is.

Chillen is over en op naar Bangkok waar ik 2 vrienden van Enschede zou ontmoeten, beide ook aan het reizen voor een beste tijd. Na een lange tocht. Koste het wat moeite om het Hostel te vinden door een van m'n vrienden uitgezocht, M'n in engels geschreven adres was niet begrijpelijk voor de chauffeurs en er moest uiteindelijk een doktor aan te pas komen om het address in het Thais te schrijven voordat het AHA moment kwam voor de chauffeur. Toch aangekomen viel het hostel (The Overstay) een beetje tegen, gezien het gebrek aan enig comfort of hygiene. Echter maakte het weerzien van m'n vrienden erg veel goed.

Nu als trio vervolgede we onze weg door Thailand (voor 3 weken) (aka Partytrip 2010) voor mij wennen gezien ik gewend was geraakt aan solo reizen of beter gezegt met snel wisselend gezelschap.

Aldus de eerste dagen in Bangkok, waar ik moest wennen aan de westerse wereld en mijn vrienden aan de oosterse wereld, alles is relatief... Drukte in Koh San road, mooie sights en voor mij een muai thai lesjes om wat energie kwijt te raken. Veel gezien in bangkok,  mede door gebrek aan tickets om eerder richting het noorden te gaan.

Toch enkele dagen later dan in Chiang Mai gearriveerd waar we wat cultuur hebben gesnoven, Kook cursus, Muai Thai wedstrijden (bijgewoond niet gedaan) en praten met een Monk, wat mij betreft allemaal aanraders.

Hierna doorgereist naar het kleinere ex hippie plaatsje Pai. De landschap eromheen heeft gezorgt voor flinke tourisme ontwikkeling. Desalnietemin is het een leuk dorpje. Vanuit hier hebben we wat de omgeving verkent met een raft, trekking combinatie en overnachting in een klein dorpje. Door onze vroege aankomst terug in het dorpje 's middags Sepak takraw (thaise voet volley bal) gespeeld en later gewone volleybal met de meiden (waar we aanzienlijk beter in waren). De volgende dag wat gerelaxt met een lesje Yoga, en kon bram zijn adrenaline rush krijgen op een scooter op de bochtige wegen.

Nu tijd voor de Full Moon party!! Een paar dagen eerder geariveerd op Koh Pangan voor de Pre Pre Pre, Pre Pre en Pre party (ook wel voor de verplichte boeking van teminste 4 dagen) Rustig ons ritme verlegt voor het nachtleven. Ons hostel viel wat tegen voor de prijs, dus probeerde we er maar zo min mogelijk tijd te spenderen. The Full Moon party zelf deed niet onder voor de verhalen. Een strand vol mensen, muziek, Neon, fluoriserende verf, fire shows en andere vuur dingen, sleep zone on the beach enz. Ondergetekende heeft zich zeer goed vermaakt en uiteindelijk rond half negen 's ochtends enigzins onder de verf maar bewust niet dronken een keer naar m'n hostel gegaan. Nog even een afterparty de volgende dag en gingen we opweg naar een rustiger eiland, Kho Tao.

Het feesten had wat betreft slaap wel zijn tol geeist. Enkele daagjes chillen, een mooie duik van een respectabele 40 minuten bij een maximum diepte van 30m en een uur bij 17 meter. Eindelijk wat grootere vissen gezien (groupers, sharks).

Nu is het even chillen in Chumpon en morgen Prarchuap khiri kahn en dat terug naar Bangkok waar 1 november m'n vliegtuig via Hongkong huiswaarts keert.

Tot binnenkort in Nederland, Hylco

Laos, Cambodja

Poe het is alweer een maand na m'n vorige verhaal, time flies when you are having fun. Laat ik verder gaan waar ik gebleven was, Vintiene, Laos.

In een dagje snel de belangrijkste sites gezien: Pha That Luang (de grootste stupa in Laos gehuld in goud), Buddha park (spreekt voor zich) en de arc de triomph (een betonnnen kopie van je weet wel). In de avond snel vertrokken naar het zuiden, Pakse om precies te zijn. Vanuit hier een scooterje gehuurd en rond gereden op het bolaven plateau, bekend om zijn vele watervallen. Helaas had ik de lengte van m'n route iets onderschat waardoor ik niet alles kon zien wat ik wou, maar het was desalnietemin een mooie dag. 

De tip voor alle trouwe lezers die misschien ooit nog wel die kant op gaan. Trek er 2 of meer dagen voor uit en slaap onderweg in een van de kleine dorpjes.

Volgende stop, Champasak even snel een voorproefje voor Ankor Wat. Gezien de regio met ruines zich over een ontzettend groot gebied uitstekt. En de volgende dag door naar Don Det, 4000 Islands.

Zoals je misschien opmerkt is het reis tempo omhoog gegaan. Tja een beoogt moment om Thailand in te gaan legt wat druk op de zaak, zeker met Cambodja ook nog te gaan.

Over twee van de eilanden gefietst op zoek naar De waterval samen met wat nieuwe reisgenoten, semi verdwaald ondertussen en met een fiets met een lekke band (over genomen van een van m'n reisgenoten) over de hobbelige wegen, uiteindelijk in het donker weer terug. Het was een interessante dag. Mede hierdoor hebben we een relaxte volgende dag gepland met wat kajakken tussen de eilanden door met  eeb gids en zelfs de Irrawaddy dolphins gezien.

Tijd voor het volgend land, Cambodia. Samen met een van m'n reisgenoten van de 4000 Islands naar Pnhom Pen, een flinke dagtocht met boot bus en meer bus. Een van de dingen die gelijk opviel is dat er voornamelijk amerikaanse dollars gebruikt worden, deze komen zelfs uit de ATM's. 's avonds plannen gemaakt voor de volgende dag, want m'n tijd was schaars...

Eerst maar met het zware gedeelte begonnen, The killing fields en het S21 museum, beide over de bloedige jaren dat de Khmer rouge aan de macht kwam en was. Na de heftige ochtend tijd voor wat lichters. Met onze tuktuk driver voor de dag basics Khmer geleerd, het paleis en de Silver Pagoda bekeken. Het zilver slaat op die geheel uit zilveren bestaande vloer (hoewel grotendeels afgedekt voor bescherming). Nog even een snel in het Nationals museum rondgelopen, een Wat bekeken net voor sluitingstijd en 's avonds de film the killing fields bekeken. De film was gelukkig niet zo zwaar als de ochten. Al met al een drukke dag. De volgende ochtend afscheid genomen van m'n reisgenote en op naar Battambang. Een stad die als een van de grootste steden in Cambodia belachelijk rustig is. Na 10 uur 's avonds was er in het centrum nog 1 cafe open....

Battambang is voornamlijk bekend om de Bamboo train. Een bamboo vlonder dat locals gebruiken om van alles te vervoeren over een stuk ongebruikt spoorrails. Deze worden een enkele seconden gemonteerd en gedemonteerd op het moment dat er een tegenligger komt. Een mooie boot route naar Siem Riep waar de takken in de swamps de boot in zwiepen op het moment dat de doeken niet optijd omlaag zijn gedaan.

Nadat ik bedacht had wat ik van Ankor Wat wou zien, wat gaan drinken met wat reizigers die ik  net ontmoet had in het guesthouse. Naarmate de avond vorderde, wat meer aan de praat geraakt met enkele NGO workers. Dit resulteerde in een radicale wijziging van onze plannen.

Aldus stapten we de volgende de niet in de tuktuk naar Ankhor Wat maar gingen we naar een klein dorpje naar de organisatie New Hope. Na een korte rondleiding stond ik  daar de rest van de dag als mede docent voor de klas, met uiteenlopende leeftijd, om te helpen met de Engelse les. Een hele mooie ervaring die ik moeilijk in enkele zinnen kan omschrijving.

De volgende dag dus toch naar Ankhor Wat. Een dag was voor mij voldoende en  20 dollar voor een dagticket hakt er hard in. Met m'n tuktukt driver de belangrijkste sites gezien, hoogtepuntepunt voor mij was Ankhor Thom en de Ta Prohm (de tomb-raider temple). Ankhor Wat zelf was minder indrukwekkend door het ontzettend grote aantal touristen.

En dat was Cambodja dan, een kleine week maar vele indrukken later, vanuit hier m'n weg vervolgt naar Thailand waar ik nu stiekem al weer 2 weken zit. Maar daarover binnenkort meer.
Groeten, Hylco

laatste dagen vietnam, begin laos

Tijd om weer eens een verhaaltje te schrijven, er is ondertussen alweer veel te veel gebeurd om allemaal te kunnen vertellen. Hier volgt de samenvatting.  

Zoals jullie weten eindigde ik m'n vorige verhaal in Hanoi, Vietnam. De volgende dag ben ik met de nachttrein naar sapa vertrokken. Na enige argwaan wat de 5e persoon in de 4 persoons slaap kabine deed toch zonder problemen aangekomen bij het station. Vooral het laatste halfuur is erg amusant met alle touristen in de startblokken en door het raam kijkend, zijn we er al? moeten we er nu uit? als de trein weer eens even stil staat. Ondergetekende inclusief. Na een kort ritje in de bus ariveer je dan in sapa opgewacht door hordes "village people" in traditionele klederdracht, die je graag wat willen verkopen. Zelfs zo graag dat je vanaf dat moment je eigen posse hebt. Dit gaat zelfs zover dat als je een 2 daagse trek gaat doen deze posse je volgt, de hele dag... maar verder aandringen tot kopen doen ze niet gelukkig, apparte ervaring.

Maar goed ik ging een 2 daagse trek doen wat opzich zelf ook interessant begon. Nadat we ruim een uur aan het wandelen waren kwamen mijn 2 franse wandelgenoten erachter een andere route geboekt te hebben. Wat ? daar OVERNACHTEN?! maar we doen in 1 daagse trek!.. Ik en de gids een tweedaagse. Zo bleek dat de gids de 2 verkeerde meiden had meegenomen. Na even gebeld te hebben kon met een busje (we waren nog niet echt offroad gegaan) het gepiekeerde franse duo ingewisseld worden door twee italiaanse meiden. Ik denk... een upgrade.

Na een paar dagen in het sapa gelegen in een werkelijk schitterende omgeving. Was het tijd om door te gaan naar Dien Bien Phu waar ik de volgende ochtend de grens zou gaan oversteken. Bij het hotel m'n bus ticked geregeld te hebben, en voor de zekerheid maar extra benadrukt dat ik een tourist bus wou hebben. en geen een lokaal transport. Werd ik wellis waar 2 uur te laat maar toch door een best aardige bus opgepikt. Na enkele uren werd ik  na een korte tussen stop echter toch naar een klein krakkemikkig busje overgezet. Kort hierna kwamen bij 2 litouwse reisgenoten erachter hun paspoord bij het hotel in sapa achter gelaten te hebben. Het koste vrij veel moeite omdat en het feit dat ze terug naar het transfer station wouden duidelijk te maken aan de chauffeur. STOP!!! WE WANT OUT was niet duidelijk genoeg.

Zo vervolgde m'n reis langzaam maar geleidelijk stapten wat mensen uit, waar ik overbleef in  het bijzondere gezelfschap van de chauffeur, 2 inmiddels dronken bijrijders en de man met de papagaai. Vooral de combinatie van dronken bijrijders en een papagaai was erg amusant. Toch 's avonds laat zowaar aangekomen in Dien Bien Phu wonderbaarlijk gezien de staat van het busje en de staat van de weg. In Dien bien phu ingecheckt bij een hostel waar ik voor het eerst m'n bozo picture flyer moest gebruiken om te communiceren.

Om 5 uur 's ochtends begon m'n reis over de grens. Hoewel maar 150 km zou dit toch een lange toch worden. Na ongeveer 2 uur met een busje (12 personen) rondjes te hebben gereden om het centrum om mensen opgepikt te hebben, God zij dank niet de 11 poolse backpackers. Vol onze weg vervolgd naar de grens en na wat tijd voor visa onze weg vervolgt. Echter nu wel met 11 extra backpackers, bij gebrek aan ander transport vanaf de grens was de chauffeur bereid (met een prijskaartje) ze allemaal mee te nemen. Met nu ongeveer 25 man in een 12 persoons busje met idem bagage, foto volgt later. Enkele onconfortabele uren rijden, wachten voor een clearen van een landslide, en enkele oversteken van kleine rivieren (Allemaal de bus uit) bereikten we toch de eerste echte plaats in Laos.

Hier had ik even tijd om te lunchen, echter niet zoveel tijd als me verteld was. Dit had als voordeel dat ik de rest van de middag kon relaxen, bier Lao drinken aan de rand de rivier met 2 engelse reisgenoten en genieten van hoe rustig Laos is. Niemand die je lastig valt om je souvenirs, taxi, guesthouse enz. aan te bieden.

Inmiddels ben ik al bijna een week in Laos en moet zeggen dat het vervoer ondanks de hobbelige wegen en een bus die onderweg stuk ging het vervoer beter lijkt. Ik heb enkele dagen in het noorden gespendeerd, bij Luang NamTha. Een twee daagse trek gemaakt waar het pad door de jungle ter plekke met behulp van een manchette gecreeerd werd. En geslapen in een dorpje van 60 inwoners onaangetast door tourisme. Samen met een amerikaanse en franse reisgenoot de omgeving van Luang Prabang verkend, een dagcursus "Elephant musher) gedaan en gekajakt op de Mekong. Hierna naar vang Vieng voor het tuben, de attractie van Laos. In een binnenband drijvend op de snelstromende rivier, onderweg stoppen bij diverse bars en al slingerend aan de trapeze de mekong in. Geniaal!! Na deze drukte zit ik nu in de hoofdstad van Laos, Vientiane, dat eigenlijk net zo rustig is als de rest van Laos, Vang Vieng uitgezonderd dus... Morgen sightseeing en dan door naar het zuiden van Laos,

en hoewel ik Laos geweldig vind, langzaam komt cambodja dichterbij dat waarschijnlijk weer net zoveel avonturen brengt,

Sabai dii , Hylco

Het went snel

Na ongeveer 7 weken solo reizen. Had ik een break ingebouwd, 2 weken touren met een groepje en een gids. Opeens hoef je zelf geen accomodatie en vervoer te regelen en is de grote lijn van het programma al voor je vast gesteld. En hoewel het heel anders is als je opeens rekening met anderen moet houden en andersom, went het erg snel.

Nadat ik was aangekomen in Ho Chi Minh, Vietnam had ik eerst nog 1 dagje als echte backpacker. Een goedkoop hostel op gezocht, weinig comfort, maar wel goed gezelschap. S avonds het belachelijk goedkoop bier gedronken. (omgerekend 30 euro cent per liter) voor een klein huisje in het backpackers centrum, met onderandere m'n hostel genoten. Als het bier in pet flessen op tafel wordt gezet, er evenveel locals als backpackers zitten, zit het vast wel goed.

De volgende dag ingecheckt in het hotel waar ik m'n reisgenoten voor de komende 2 weken weldra zou gaan ontmoeten. Ik moet zeggen dat wat betreft comfort het hotel een behoorlijke upgrade was. Ook dat went snel.

M'n reisgezelschap bestond uit 2 meiden uit australie, en de gids Crazy Charlie. Allen in dezelfde leeftijdscatogorie als mij. Een erg klein groepje omdat een paar anderen last minute geannuleerd hadden. Dit had onder andere als voordeel dat ik de hele reis een riante kamer voor me alleen had.

Onze reis begon de eerste dag in Ho Chi Minh, om de belangrijkste sights te spotten. Volgende dag zijn we afgereisd naar de Mekong Delta. Een mooie route over de rivier, kleine dorpjes bekeken en geslapen in en Gasthuis op een eiland.

Vervolgens door naar Nha Trang met een geweldig strand. Daarna door Naar Hoi Ann, als tailoring mekka in vietnam heb ik ook het een en ander laten maken en verscheept naar nederland. Al kwam ik niet in de buurt van de hoeveeldheid kleding e.d. die de dames bij elkaar geshopt hadden. Onze reis volgde naar Hue, waar het om de cultuur draait, toen een dagje Hanoi, Cruise op een veel te grootte boot in Halong bay en nu zit ik weer in Hanoi. In m'n eentje dan.

Maar ook dat went weer snel.

De Filipijnen

Na 2 weken filipijnen, en verre van alles gezien te hebben is een ding al wel duidelijk; de filipijnen is moeilijk te omschrijven. Er zijn veel tegenstellingen in het land.

In het noorden, gebergte, rijstvelden is men heel relaxt betekend het regen seizoen ook echt regen. Zuidelijker is alles hectischer, en stelt het regenseizoen niet zo veel voor. Waar men bekend staat om de rijstvelden rond batad, spreekt niemand over het feit dat de filipijnen de grootste Importeur van rijst is en United nations food program daar tegenwoordig actief is.

Waar je als tourist het landschap aan het bewonderen bent of een van de geniale duikspots gooit de gemiddelde filipino zonder moeite z'n rotzooi op straat / water of laat het achter op een willekeurige plek. Helaas maar waar, prullenbakken in de bus bijvoorbeeld zijn een stuk minder vanzelfsprekend.

De muziek op de radio klinkt is een vreemde mix van rap en opvallend veel oude pop nummers, van boybands als westlife bijvoorbeeld.

Waar het streven voor het algemeen belang voor de gemiddelde filipino niet aan de orde is, staat het belang van de familie (waar ook familie vrienden onder vallen) vooraan. Iedereen heeft wel een familie lid werkzaam bij een hostel, een taxi, een tour operator etc.

De beste onderhandel methode is het onderhandelen (zo mogelijk) te vermijden. Stap in een tricycle en betaal hem bij uitstappen zonder iets te zeggen hetzelfde als de local doet.

Voor de rest wat opvallende dingen.
Het lokale vervoer in steden is voornamelijk met Jeepneys, Vaak fel gekleurd in veel verschillende kleuren. De gemiddelde grafiti artiest zou er trots op zijn. Met een beetje proppen past er 15 a 20 man in. Gelukkig maar want met minder dan 12 personen rijdt de chauffeur niet.

Niemand lijkt in de filipijnen wisselgeld te hebben, bij taxi's en toeristische attracties is dit het sterkst. Het doel is duidelijk dat je het wisselgeld laat zitten. Gepast betalen en kleine biljetten en muntgeld behouden is een kunst.

Na ongeveer 2 weken heb je het redelijk door. Je voelt je wat comfortaber. Maar als je dan even niet 100% op je hoede bent, camera weg. Damn ik weet achteraf wel wie het gejat heeft maar vind hem maar eens en probeer het te bewijzen. Goed gelukkig had ik de meeste foto's wel geback-uped. Maar de foto's van de filipijnen zijn voornamelijk weg. Tja, jammer, les geleerd. Scherp blijven niet iedereen is zo als de bijvoorbeeld filipinos waar je eerder contact hebt mee gemaakt.

Na een weekje bergen en groene rijstvelden in noord luzon, een weekje strand, duiken, zeilen bij bohol en boracay, is mijn trip in de filipijnen voorbij. Nu even terug naar de westerse wereld in Kuala Lumpur alvorens te vertrekken naar Vietnam.

groeten, Hylco

De filipijnenen, bijna dan

Inmiddels terug uit de Jungle, veel bootje gevaren enzo en genoeg macaques gezien maar helaas geen orang oetangs. Een echte jungle was het toch niet,
alles is ooit eens gekapt. Als ik de kans krijg wil ook nog wel een keer ergens de echt
de jungle in met een ondoordringbaar bladerdak boven je hooft en bomen met een
 doorsnede van een meter. Het kamp was wel super met uitstekend eten, geniale kampleiding/gidsen en keuken personeel dat je eigen gevangen visjes gaat bereiden.

Nu dan een dagje aan het relaxen bij kota kinabalu. Dagje gesnorkeld op Mamutik eiland en een gratis douche op de weg terug.

Morgen vertrek ik naar de Filipijnen. Weer een nieuwe cultuur, dat wordt weer even wennen maar ik zie er wel naar uit. Alles behalve westers, chaotisch en minder toeristisch. Hopelijk is er ook nog ergens een internet verbinding om jullie van het avontuur op de hoogte te brengen.

Maleisie tot nu toe

Na eerst nog wat gerelaxed te hebben in Kuta en een paar uurtjes slapen, om 3 uur S nachts m'n shuttle busje naar het het vliegveld gepakt. Op het vliegveld nog wat gesociolized en nog wat uitgerust. Tijdens m'n tussenstop in KL kon ik met hetzelfde gezelschap wat tijd doden tussen m'n 2 vluchten in. s Middags begon Maleise op zn zachts gezegt interessant. Bij het wachten op de Bus stond ik al vrij snel met een huilende franse in m'n armen, grote lijn ze kon Maleise even niet meer aan. Goed nadat ze bijgekomen was, wilde een local haar wel afzetten bij de bus terminal waar ze moest zijn. Nadat ik ook na ruim een uur wachten in Kota Kinabalu was maakte ik kennes met een tropische regenbui. Als de straten blank staan, je kaart doorweekt en je poncho onderin je rugzak is die local die met je mee loopt voor je bus transfers en je precies de weg wijst naar je hostel op eens een Held.

Volgende dagen in Kota kinabalu verbleven Naar Mamutan eiland geweest om wat te relaxen en de volgende dag naar Mount kinabalu. de tickets voor naar de top en terug (3 dagen) waren al lang uitverkocht, maar dat vond ik gezien de prijs niet zo erg. De budget optie was tot halverwege, wat ik dus gedaan heb. Op de weg terug naar beneden veranderde m'n pad in een waterval, inmiddels blij dat ik geen ticket naar de top had.

De 23e heb ik de bus gepakt naar Sepilok om even wat aapjes te bekijken in het Orang oetan rehabilitation centrum. Mooie close-ups met name door de spiegel reflex van de dame naast me. Hierna was ik van plan een jungle trekking te doen. Helaas was de aangeraden operator voor de Jungle trekking volgeboekt dus dat komt later. Eerst door naar Semporna om te duiken.

Na wat prijsvergelijkend onderzoek besloten om toch maar m'n advanced open water te doen. De meerprijs ten opzichte van 2 dagen duiken was niet veel. M'n duikschool was handig gelokaliseerd onder m'n hostel. Het was dan ook vrij klein dat had als voordeel dat ik m'n persoonlijke instructuur had. Ik moet zeggen dat een advanced in 2 dagen wel erg intensief is. 3 duiken per dag (varierend tussen de 40 en 60 min) en s avonds theorie, maar wel te doen. Vooral de Night dive was super gaaf. Het moment dat je met je lamp achterover rolt het pickzwarte water in samen met je instructeur is moeilijk te beschrijven.

Hierna door voor een dagje Sandakan, hoewel hier niet echt veel te beleven valt is het war memorial park (met name over het Sandakan WOII kamp en de death marches) is erg indrukwekkend zowel wat mensen elkaar kunnen doen als wat mensen op willpower aankunnen.

Nu ben ik even aan het relaxen in Sepilok, alvorens m'n jungle trekking (nu dan dus) bij de bekende Uncle Tan's. De niets dan uitstekende verhalen beloven wat, ik heb er zin in.


Hylco

p.s. Ik had wat moeite met een constante internet verbinding vandaar dit verhaal een paar dagen later online.

Chaos en rust, two ends of the spectrum

Ze zeggen wel eens dat  als je beide einden van een spectrum gezien hebt, je ook weet wat er tussen ligt. Dat geldt misschien ook wel voor de afgelopen dagen.

Een paar dagen gefeest en gesurft in Kuta. Ongeloofelijk wat een chaos daar mensen die aan je sjorren om dingen te kopen scooters die elk klein gat op de weg (of stoep) opvullen. Opvallend genoeg wen je er wel aan en ofwel negeer je ofwel zeg je nee bedankt voordat je uberhaubt hebt gehoord wat ze aanbieden. Dat leidt soms wel tot grappige taferelen. Dat je zegt No thank you, No massage , als een meisje je T shirt probeert te verkopen... Ook negereerde ik iemand enige tijd die me alleen maar wou uitnodigen om op het strand bij een groepje van zijn gasten te voegen. Maarja dat was dan ook de eerste Indo die ik tegenkwam die niet op geld uit was.Maar er is dus nog wel een sprankje Balinesche gastvrijheid te vinden in Kuta.

Daarna  met boot en busjes naar Lombok gegaan daar een paar daagjes gebleven in een dorpje, en wat aan sight seeing gedaan. Vooral de tip huur een scooter en ga wat langs de weg toeren was en goede tip, Het verkeer op Lombok durft ik wel aan, in tegenstelling tot Kuta, Bali. Hier ook alvast m'n toer naar de Gili's geregeld en kennis gemaakt met de Islam manier van onderhandelen, ja er zit verschil in, een nederlander die het erg goed snapte (real estate agent) kon me van de laatste tips voorzien nadat ik voor een deal teveel had betaald (30%) Ach ik had teminste wel een relaxte kamer voor de eerste nacht, wat lastig kan zijn als je laat in de avond aan komt (in hoog seizoen). Ik merkte ook dat ik dingen nog korter van tevoren moest gaan vastleggen, 2 a 3 dagen is te lang. Inmiddels al wat uitnodingen moeten afslaan van mensen (veel al gepensioneerden ge-emigreerde stellen ) die een huis hadden en vrije kamer, omdat ik tickets al had vast staan.

Gili Trawantan of Tralala zoals de locals het noemen, Feest, snorkelen, duiken, geniaal... voor een paar dagen dan. Heb wel weer 2 mooie duiken gemaakt en grote schildpadden en een haai gezien. The crowd is iets anders dan op Kuta, hier zijn wel enkele backpackers, iets meer van mijn leeftijd en veel engelsen, duitsers en nederlanders. Het hele Eiland draait eigenlijk om maar een ding, Feest. Dat duiken en snorkelen is leuk voor erbij.  Daarom is het ook maar leuk voor even, net als Kuta trouwens. Je kan even goed los gaan maar het te eenzijdig om er lange tijd te kunnen vertoeven, athans voor mij dan.

Een dagje naar Gili air geweest, helaas maar 1. Zoals de naam al doet voormoeden ademt het hele eiland rust uit. Iedereen doet eigenlijk niets, maar dat hoeft ook niet. zo hoort het eigenlijk. Eten, chillen en die robinson experience even mee op een uithoek van het eiland. Ahhh heerlijk even helemaal niets de tegenstelling kan haast niet groter (wel op Gili Meno maar dat is iets meer up scala), er zijn nog net genoeg mensen om van gedachten te wisselen. Jammer dat ik zo snel al weer wegmoet. Want  zo iemand al zei, de uren vliegen hier gewoon om zonder dat je er iets voor hoeft te doen. 

Nu dan, zit ik een dagje in Kuta omdat het zo dicht bij het vliegveld zit. Morgen ochtend om 6 uur vertrek ik richting maleisie en benieuwd wat dat me brengt!

Volgende pagina »